Takvim 23 Haziran’ı gösteriyor.Saat 08.29.Ve dışarıda usul usul yağmur yağıyor.Oysa bize hep haziranın güneşini anlattılar. Sıcak günleri, açık gökyüzünü, planları… Ama hayat, takvimlere göre ilerlemiyor. Bazen tam da güneş beklediğimiz bir sabah, yağmurla uyanıyoruz.Aslında yaşamın kendisi de böyle değil mi?Her şeyi kontrol edebileceğimizi sanıyoruz. Ne zaman mutlu olacağımızı, ne zaman üzüleceğimizi, ne zaman yorulacağımızı hesaplamaya çalışıyoruz. Sonra hayat sessizce gelip bütün planlarımızı değiştiriyor.İşte o anlarda iki seçeneğimiz kalıyor:Ya yağmura kızacağız…Ya da onun ne anlatmak istediğini dinleyeceğiz.Belki de bazı yağmurlar ıslatmak için değil, durdurmak içindir.Belki koşarken fark edemediklerimizi göstermek için.Belki de içimizde uzun zamandır biriken tozu, kırgınlığı ve yorgunluğu sessizce yıkamak için…Hayatta her şey güneşli olmak zorunda değil.İnsan da her gün güçlü olmak zorunda değil.Bazen durmak, pencereyi açıp yağmuru izlemek de iyileşmenin bir parçasıdır.Bugün gökyüzü bize şunu hatırlatıyor:Her yağmur bir felaket değildir.Bazı yağmurlar, yeniden filizlenebilmek için toprağın ihtiyacı olan ilk damladır.Belki de bu sabah yağan yağmur, size de aynı şeyi söylüyordur:Her gecikme bir kayıp değildir. Her duraklama bir son değildir. Bazen en güzel başlangıçlar, beklenmedik bir yağmurla gelir.